Παρασκευή, Ιουλίου 17, 2009
Ο Μάικλ Μουρ ξαναχτυπάει με νέα ταινία
Και τι ταινία, εναντίων λέει του καπιταλισμού! Για να δούμε... (πατήστε στον τίτλο για περισσότερα)
Τρίτη, Ιουλίου 14, 2009
Δευτέρα, Ιουλίου 13, 2009
Το διήμερο της ΚΝΕ στο Νεστόριο
Φέτος ήμουν για πρώτη φορά σε διήμερο και το Νεστόριο αποδείχτηκε καλή αρχή και σίγουρα με έκανε να ανυπομονώ για του χρόνου, σε μια άλλη ιστορική τοποθεσία. Η άψογη οργάνωση, το πανέμορφο φυσικό (και διακοσμημένο με σφυροδρέπανα και κατακόκκινες σημαίες)τοπίο και η μαζική παρουσία των συντρόφων και όχι μόνο ήταν μερικά μόνο από αυτά που συνέβαλαν για το όμορφο αποτέλεσμα.
Ήταν η πρώτη φορά που κοιμήθηκα σε σκηνί και παρόλο το σιβηρικών αναλογιών κρύο που έκανε το ξημέρωμα, το ευχαριστήθηκα. Στο κάτω-κάτω ήξερα που πάω, ήμουν προετιμασμένος (τουλάχιστον ψυχολογικά, γιατί κατά τα άλλα όχι και τόσο). Με την ευκαιρία συνάντησα και συντρόφους που είχα να δω καιρό, δυστυχώς ο μεγάλος τους αριθμός και το λίγο διάστημα της εκεί παραμονής μας, δεν μου δώσανε την ευκαιρία να αφιερώσω σε όλους τον επαρκή χρόνο. Ίσως όμως και καλύτερα έτσι, αυτό το λίγο είναι και το πιο έντονο και ουσιαστικό.
Το διήμερο όμως μου προσέφερε και άλλα πράγματα, διδακτικά ή πρακτικά αν θέλετε. Έμαθα ας πούμε να στήνω και να ξεστήνω σκηνή (παρεπιπτόντως στο μεγάλο κόκκινο σκηνί αμέσως μετά την γέφυρα εγώ κοιμόμουν και όχι ο σ. Πρωτούλης όπως λανθασμένα ελέχθη) και να ψήνω σουβλάκια (ή τέλος πάντων τελειοποίησα την τεχνική μου σε αυτό.
Μετά από ένα κουραστικό ταξίδι και αφού ξεμπέρδεψα με τα στησίματα το βράδυ της παρασκευής, το συγκρότημα της ΚΝΕ Θεσσαλονίκης με αποζημίωσε με τα γαμάτα τραγούδια που έπαιξε και με έκανε να χορέψω, κάτι που το κάνω σε εξαιρετικά λίγες περιπτώσεις. Το κρύο όμως με έκανε τελικά να πάω για ύπνο μην αντέχοντας άλλο με το κοντομάνικο.
Το άλλο πρωί με ξύπνησαν με τις φωνές τους οι "ενοχλητικοί" σύντροφοι στις δίπλα σκηνές που από πολύ νωρίς άρχισαν τα δικά τους. Στα "αγαπημένα" επίσης βάζω το τουρνουά μπάσκετ που προσέφερε θέαμα και αρκετό γέλιο, μπορεί το τουρνουά να το κέρδισε η Σαλονίκη αλλά την μάχη της κερκίδας την κέρδισε δίκαια το Αιγαίο, παραθέτω τα συνθήματα που ακούστηκαν: "Σεισμός, σεισμός, κομμουνισμός - περνάει του Αιγαίου ο Κόκκινος Στρατός", και "Τέρμα πια στις αυταπάτες, ή με το Αιγαίο, ή με τους πελάτες", μου άρεσε και το "οι πιο τραγέλοι κνίτες είναι οι ακρίτες" από την Αν.Μακεδονία και Θράκη. Το μεσημέρι πολλοί κάνανε "εξόρμηση" στο ποτάμι και οι τρεις ταβέρνες-καντίνες με τα σουβλάκια γέμισαν ουρές θυμίζοντας τα σοβιετικά γιουνιβερμάγκ στα τελευταία τους. Εκεί γύρο μου ήρθε και το μήνυμα στο κινητό για το σημείο συνάντησης των red bloggers. Στη συνάντηση δυστυχώς δεν μπόρεσα να πάω λόγω της χρέωσης που είχα εκείνη την ώρα, αλλά και επειδή το μήνυμα που ...ε-στάλιν ήθελε ειδική αποκωδικοποίηση για να κατανοηθεί η ακριβής τοποθεσία. Μετά οι ομιλίες και το αφιέρωμα στην Μ.Δημητριάδη με αποκορύφωμα τον μεγάλο Αγάθωνα που μας κράτησε παρέα μέχρι αργά.
Κυριακή πρωί ξεστήσαμε τις σκηνές και φύγαμε για την Λυκόραχη και ένα εκπληκτικό μουσικό και λογοτεχνικό πρόγραμμα μας ατσάλωσε το ηθικό και την περηφάνια. Εκεί μίλησε ο σ. Γόντικας από την ΚΕ του κόμματος ενώ χαιρέτησαν εκπρόσωποι από την ΕΔΟΝ και το TKP. Τέλος, ανεβήκαμε πάνω στο βουνό και επισκεφτίκαμε το ιστορικό πυροβολείο του ΔΣΕ όπου και καταθέσαμε στεφάνι.
Αυτή ήταν η εμπειρία μου από το διήμερο, επόμενη μεγάλη συνάντηση το φεστιβάλ τον Σεπτέμβρη.
Ήταν η πρώτη φορά που κοιμήθηκα σε σκηνί και παρόλο το σιβηρικών αναλογιών κρύο που έκανε το ξημέρωμα, το ευχαριστήθηκα. Στο κάτω-κάτω ήξερα που πάω, ήμουν προετιμασμένος (τουλάχιστον ψυχολογικά, γιατί κατά τα άλλα όχι και τόσο). Με την ευκαιρία συνάντησα και συντρόφους που είχα να δω καιρό, δυστυχώς ο μεγάλος τους αριθμός και το λίγο διάστημα της εκεί παραμονής μας, δεν μου δώσανε την ευκαιρία να αφιερώσω σε όλους τον επαρκή χρόνο. Ίσως όμως και καλύτερα έτσι, αυτό το λίγο είναι και το πιο έντονο και ουσιαστικό.
Το διήμερο όμως μου προσέφερε και άλλα πράγματα, διδακτικά ή πρακτικά αν θέλετε. Έμαθα ας πούμε να στήνω και να ξεστήνω σκηνή (παρεπιπτόντως στο μεγάλο κόκκινο σκηνί αμέσως μετά την γέφυρα εγώ κοιμόμουν και όχι ο σ. Πρωτούλης όπως λανθασμένα ελέχθη) και να ψήνω σουβλάκια (ή τέλος πάντων τελειοποίησα την τεχνική μου σε αυτό.
Μετά από ένα κουραστικό ταξίδι και αφού ξεμπέρδεψα με τα στησίματα το βράδυ της παρασκευής, το συγκρότημα της ΚΝΕ Θεσσαλονίκης με αποζημίωσε με τα γαμάτα τραγούδια που έπαιξε και με έκανε να χορέψω, κάτι που το κάνω σε εξαιρετικά λίγες περιπτώσεις. Το κρύο όμως με έκανε τελικά να πάω για ύπνο μην αντέχοντας άλλο με το κοντομάνικο.
Το άλλο πρωί με ξύπνησαν με τις φωνές τους οι "ενοχλητικοί" σύντροφοι στις δίπλα σκηνές που από πολύ νωρίς άρχισαν τα δικά τους. Στα "αγαπημένα" επίσης βάζω το τουρνουά μπάσκετ που προσέφερε θέαμα και αρκετό γέλιο, μπορεί το τουρνουά να το κέρδισε η Σαλονίκη αλλά την μάχη της κερκίδας την κέρδισε δίκαια το Αιγαίο, παραθέτω τα συνθήματα που ακούστηκαν: "Σεισμός, σεισμός, κομμουνισμός - περνάει του Αιγαίου ο Κόκκινος Στρατός", και "Τέρμα πια στις αυταπάτες, ή με το Αιγαίο, ή με τους πελάτες", μου άρεσε και το "οι πιο τραγέλοι κνίτες είναι οι ακρίτες" από την Αν.Μακεδονία και Θράκη. Το μεσημέρι πολλοί κάνανε "εξόρμηση" στο ποτάμι και οι τρεις ταβέρνες-καντίνες με τα σουβλάκια γέμισαν ουρές θυμίζοντας τα σοβιετικά γιουνιβερμάγκ στα τελευταία τους. Εκεί γύρο μου ήρθε και το μήνυμα στο κινητό για το σημείο συνάντησης των red bloggers. Στη συνάντηση δυστυχώς δεν μπόρεσα να πάω λόγω της χρέωσης που είχα εκείνη την ώρα, αλλά και επειδή το μήνυμα που ...ε-στάλιν ήθελε ειδική αποκωδικοποίηση για να κατανοηθεί η ακριβής τοποθεσία. Μετά οι ομιλίες και το αφιέρωμα στην Μ.Δημητριάδη με αποκορύφωμα τον μεγάλο Αγάθωνα που μας κράτησε παρέα μέχρι αργά.
Κυριακή πρωί ξεστήσαμε τις σκηνές και φύγαμε για την Λυκόραχη και ένα εκπληκτικό μουσικό και λογοτεχνικό πρόγραμμα μας ατσάλωσε το ηθικό και την περηφάνια. Εκεί μίλησε ο σ. Γόντικας από την ΚΕ του κόμματος ενώ χαιρέτησαν εκπρόσωποι από την ΕΔΟΝ και το TKP. Τέλος, ανεβήκαμε πάνω στο βουνό και επισκεφτίκαμε το ιστορικό πυροβολείο του ΔΣΕ όπου και καταθέσαμε στεφάνι.
Αυτή ήταν η εμπειρία μου από το διήμερο, επόμενη μεγάλη συνάντηση το φεστιβάλ τον Σεπτέμβρη.
Τετάρτη, Ιουλίου 08, 2009
Γιατί δεν ασχολιόταν με την μουσική νωρίτερα ο βλάκας;
Ποιος άλλος, ο Γκορμπατσώβ. Πατήστε στον τίτλο για σχετικά.
Σάββατο, Ιουλίου 04, 2009
Για τους «Μεγάλους Έλληνες»
Η καμπάνια «Μεγάλοι Έλληνες» ανέδειξε εκ νέου το ζήτημα της τηλεοπτικής διαχείρισης της ιστορίας και ειδικότερα της «εθνικής» ιστορίας. Ανέδειξε ένα τμήμα των μηχανισμών με τους οποίους το παρελθόν προσαρμόζεται στα εκάστοτε κρατικά μέτρα και καθίσταται «ιστορία» έτοιμη προς μαζική βρώση, ιστορία fast-food.
Η εκπομπή δέχεται ως δεδομένο, χωρίς να το επερωτά καθόλου, το λεγόμενο σχήμα του «τρισχιλιετούς ελληνισμού», το περίφημο σχήμα του Κ. Παπαρρηγόπουλου. Επεκτείνει αυθαίρετα προς τα πίσω την έννοια του έθνους, φτάνοντάς την σε περιόδους χιλιετίες μακριά από την ιστορική περίοδο γένεσης των εθνών, αγνοώντας (όπως άλλωστε και τα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας) όλα τα σχετικά πορίσματα της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας. Αντιμετωπίζει τους βιογραφούμενους χαρακτήρες ως απόλυτα μεγέθη, άσχετα από τα ιστορικά πλαίσια μέσα στα οποία έζησαν και τα πολιτισμικά τους συμφραζόμενα και αντί να τα βιογραφεί τα αγιογραφεί. Με ιδιαίτερη αφέλεια, στήνει έναν διαγωνισμό τύπου ιστορικών καλλιστείων ή καλύτερα μίας ιστορικής Eurovision.
Με την ίδια αφέλεια υποστηρίζει πως μπορούμε να συγκρίνουμε, ως προς κάποια κοινά (πολιτισμικώς, άρα σχετικώς οριζόμενα) χαρακτηριστικά, προσωπικότητες που έζησαν σε εποχές με απόσταση μερικών χιλιάδων ετών. Με ποιον τρόπο μπορούν να συγκριθούν, για παράδειγμα, ως προς την «ανδρεία» τους ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Κολοκοτρώνης; Η ανδρεία εκφραζόταν πάντα με τον ίδιο τρόπο; Είχε πάντα το ίδιο περιεχόμενο ως έννοια; Και μήπως, για να μπορέσουμε να στήσουμε αυτήν την αναμέτρηση είμαστε υποχρεωμένοι να «στρογγυλέψουμε» την ιστορία; Διότι, διαφορετικά, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως αλλιώς οριζόταν κοινωνικά η «ανδρεία» το 323 π.Χ., αλλιώς το 1821 μ.Χ. και αλλιώς σήμερα και άρα η σύγκριση -και το show- δεν έχει νόημα. Για να μην αναφερθούμε σε ατάκες χυδαίου marketing του τύπου «Αν ζούσε ο Μέγας Αλέξανδρος θα ψήφιζε Κολοκοτρώνη».
Θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά ακόμη επιμέρους σχόλια για την εκπομπή. Όπως για την εμφάνιση άσχετων «τηλεαστέρων» σε ρόλο εκπροσώπων Τύπου των Μεγάλων Ελλήνων. Ή για το αφόρητο εθνικιστικό «κιτς» στοιχείο που απέπνεαν κάποια επεισόδια. Ή για την αντίληψη της ιστορίας ως προϊόν της βούλησης και της δράσης μεγάλων ανδρών, χωρίς τη συμμετοχή των διάφορων κοινωνικών στρωμάτων (χαρακτηριστικό το απόσπασμα από τη διαφήμιση της εκπομπής για τον Κ. Καραμανλή: «Ο άνθρωπος που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη»). Όμως, η βασική συνέπεια αυτής της εκπομπής είναι η εξής: Επισφραγίζει μια στρεβλή αντίληψη για την ιστορία μέσω της μαζικής συμμετοχής του κόσμου στην ψηφοφορία.
Η εκπομπή υποτίθεται πως καλεί τον κόσμο να «ψηφίσει» για ένα πρόσωπο. Στην πραγματικότητα, τον καλεί να επιβεβαιώσει μία αντίληψη για την ιστορία και για τη χρήση της, τόσο την πολιτική όσο και τη χρήση της ως τηλεοπτικό happening. Και αυτή η αντίληψη φέρει πλέον το τηλεοπτικό βάρος των χιλιάδων καταχωρημένων ηλεκτρονικών ψήφων. Όμως, η ιστορία δεν είναι ζήτημα πλειοψηφίας ή μειοψηφίας. Δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει πάντα (λόγω της συνθετότητάς και της σοβαρότητάς του) αντικείμενο ωριαίας τηλεοπτικής διαχείρισης. Δεν είναι διαγωνισμός. Και για αυτό θεωρούμε απαράδεκτη και εξαιρετικά απογοητευτική τη συμμετοχή πανεπιστημιακών σε αυτό το εγχείρημα.
Ο Φίλιππος Ηλιού έλεγε πως «η ιστορία αρκείται στο να μπορέσει να συλλάβει και να εννοήσει τους μηχανισμούς που διέπουν τη λειτουργία, την κίνηση των κοινωνικών σχηματισμών. Στο μέτρο που το επιτυγχάνει γίνεται μία επιστήμη επαναστατική από αυτό και μόνο το γεγονός». Η πλαστική-προκάτ αντίληψη της ιστορίας που τη μετατρέπει σε χυλό δεν εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό. Ως νέοι ερευνητές και νέες ερευνήτριες, που βιώνουμε ήδη την απαξίωση των επιστημονικών μας αντικειμένων καθώς και τον αποκλεισμό από την επαγγελματική άσκησή τους, βρίσκουμε προκλητική την αναγωγή αυτής της αντιεπιστημονικής πρόσληψης της ιστορίας σε κυρίαρχη και επίσημη, καθώς και την αναβίβαση των προεξαρχόντων της σε «ειδήμονες».
Το παραπάνω κείμενο υπογράφουν 50 νέοι ερευνητές και ερευνήτριες πολιτικών και κοινωνικών επιστημών του Παντείου Παν/μίου, μεταξύ των οποίων και οι συνεργάτες της “Αυγής”: Κλεονίκη Αλεξοπούλου, Νάσος Ηλιόπουλος, Λουδοβίκος Κωτσονόπουλος, Γιάννης Μπαλαμπανίδης, Σταύρος Παναγιωτίδης, Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, Δημήτρης Παπανικολόπουλος.
πηγή: Εφημερίδα Αυγή
Η εκπομπή δέχεται ως δεδομένο, χωρίς να το επερωτά καθόλου, το λεγόμενο σχήμα του «τρισχιλιετούς ελληνισμού», το περίφημο σχήμα του Κ. Παπαρρηγόπουλου. Επεκτείνει αυθαίρετα προς τα πίσω την έννοια του έθνους, φτάνοντάς την σε περιόδους χιλιετίες μακριά από την ιστορική περίοδο γένεσης των εθνών, αγνοώντας (όπως άλλωστε και τα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας) όλα τα σχετικά πορίσματα της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας. Αντιμετωπίζει τους βιογραφούμενους χαρακτήρες ως απόλυτα μεγέθη, άσχετα από τα ιστορικά πλαίσια μέσα στα οποία έζησαν και τα πολιτισμικά τους συμφραζόμενα και αντί να τα βιογραφεί τα αγιογραφεί. Με ιδιαίτερη αφέλεια, στήνει έναν διαγωνισμό τύπου ιστορικών καλλιστείων ή καλύτερα μίας ιστορικής Eurovision.
Με την ίδια αφέλεια υποστηρίζει πως μπορούμε να συγκρίνουμε, ως προς κάποια κοινά (πολιτισμικώς, άρα σχετικώς οριζόμενα) χαρακτηριστικά, προσωπικότητες που έζησαν σε εποχές με απόσταση μερικών χιλιάδων ετών. Με ποιον τρόπο μπορούν να συγκριθούν, για παράδειγμα, ως προς την «ανδρεία» τους ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Κολοκοτρώνης; Η ανδρεία εκφραζόταν πάντα με τον ίδιο τρόπο; Είχε πάντα το ίδιο περιεχόμενο ως έννοια; Και μήπως, για να μπορέσουμε να στήσουμε αυτήν την αναμέτρηση είμαστε υποχρεωμένοι να «στρογγυλέψουμε» την ιστορία; Διότι, διαφορετικά, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως αλλιώς οριζόταν κοινωνικά η «ανδρεία» το 323 π.Χ., αλλιώς το 1821 μ.Χ. και αλλιώς σήμερα και άρα η σύγκριση -και το show- δεν έχει νόημα. Για να μην αναφερθούμε σε ατάκες χυδαίου marketing του τύπου «Αν ζούσε ο Μέγας Αλέξανδρος θα ψήφιζε Κολοκοτρώνη».
Θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά ακόμη επιμέρους σχόλια για την εκπομπή. Όπως για την εμφάνιση άσχετων «τηλεαστέρων» σε ρόλο εκπροσώπων Τύπου των Μεγάλων Ελλήνων. Ή για το αφόρητο εθνικιστικό «κιτς» στοιχείο που απέπνεαν κάποια επεισόδια. Ή για την αντίληψη της ιστορίας ως προϊόν της βούλησης και της δράσης μεγάλων ανδρών, χωρίς τη συμμετοχή των διάφορων κοινωνικών στρωμάτων (χαρακτηριστικό το απόσπασμα από τη διαφήμιση της εκπομπής για τον Κ. Καραμανλή: «Ο άνθρωπος που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη»). Όμως, η βασική συνέπεια αυτής της εκπομπής είναι η εξής: Επισφραγίζει μια στρεβλή αντίληψη για την ιστορία μέσω της μαζικής συμμετοχής του κόσμου στην ψηφοφορία.
Η εκπομπή υποτίθεται πως καλεί τον κόσμο να «ψηφίσει» για ένα πρόσωπο. Στην πραγματικότητα, τον καλεί να επιβεβαιώσει μία αντίληψη για την ιστορία και για τη χρήση της, τόσο την πολιτική όσο και τη χρήση της ως τηλεοπτικό happening. Και αυτή η αντίληψη φέρει πλέον το τηλεοπτικό βάρος των χιλιάδων καταχωρημένων ηλεκτρονικών ψήφων. Όμως, η ιστορία δεν είναι ζήτημα πλειοψηφίας ή μειοψηφίας. Δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει πάντα (λόγω της συνθετότητάς και της σοβαρότητάς του) αντικείμενο ωριαίας τηλεοπτικής διαχείρισης. Δεν είναι διαγωνισμός. Και για αυτό θεωρούμε απαράδεκτη και εξαιρετικά απογοητευτική τη συμμετοχή πανεπιστημιακών σε αυτό το εγχείρημα.
Ο Φίλιππος Ηλιού έλεγε πως «η ιστορία αρκείται στο να μπορέσει να συλλάβει και να εννοήσει τους μηχανισμούς που διέπουν τη λειτουργία, την κίνηση των κοινωνικών σχηματισμών. Στο μέτρο που το επιτυγχάνει γίνεται μία επιστήμη επαναστατική από αυτό και μόνο το γεγονός». Η πλαστική-προκάτ αντίληψη της ιστορίας που τη μετατρέπει σε χυλό δεν εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό. Ως νέοι ερευνητές και νέες ερευνήτριες, που βιώνουμε ήδη την απαξίωση των επιστημονικών μας αντικειμένων καθώς και τον αποκλεισμό από την επαγγελματική άσκησή τους, βρίσκουμε προκλητική την αναγωγή αυτής της αντιεπιστημονικής πρόσληψης της ιστορίας σε κυρίαρχη και επίσημη, καθώς και την αναβίβαση των προεξαρχόντων της σε «ειδήμονες».
Το παραπάνω κείμενο υπογράφουν 50 νέοι ερευνητές και ερευνήτριες πολιτικών και κοινωνικών επιστημών του Παντείου Παν/μίου, μεταξύ των οποίων και οι συνεργάτες της “Αυγής”: Κλεονίκη Αλεξοπούλου, Νάσος Ηλιόπουλος, Λουδοβίκος Κωτσονόπουλος, Γιάννης Μπαλαμπανίδης, Σταύρος Παναγιωτίδης, Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, Δημήτρης Παπανικολόπουλος.
πηγή: Εφημερίδα Αυγή
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)